Vragen kost geen geld!

FotorCreated

Vandaag vertel ik jullie alles over tot honderd tellen en teruggaan naar de middelbare school.

Aloha lezers! Ik heb na een week van docentje ‘spelen’, sinds vorige week weer mijn normale bijleslessen voortgezet. Tenminste ‘normaal’ is misschien niet het goede woord. Vandaag heb ik weer een nieuw verhaal voor jullie.

Ik kijk met een kleine verontwaardiging en verbazing naar het beeldscherm van mijn telefoon. Het is een tijdje geleden sinds iemand mij iets heeft kunnen ‘opleggen’. Op de middelbare school om precies te zijn. Ik knipper met mijn ogen. Ik moet beleefd blijven. Ik kan niet zeggen dat de ouder van deze leerling het ook netjes kan vragen, in plaats van gewoonweg te zeggen wat ze wil dat ik doe. Ik besluit te wachten met reageren tot ik heb bedacht wat ik wil zeggen. Naast huiswerkbegeleiding en bijlesgeven, ben ik veelal bezig met de voorbereidingen voor mijn leerlingen en fietsen van afspraak naar afspraak. Dit doe ik graag en vrijwillig, want ik word hier verder niet voor betaald. Zodra iemand iets van mij verwacht, zonder het te vragen, word ik gek genoeg weer een opstandige puber. Nu ben ik nog niet zo heel lang uit die rol, dus deze positie weer innemen, was niet lastig. Anders dan toen, weet ik me nu gelukkig beter te beheersen en geef ik beleefd antwoord. Natuurlijk heb ik wel eerst tot honderd moeten tellen.

Pssst, misschien vind je dit ook leuk: YouTube, Instagram en Blogger.

Dit was ‘Vragen kost geen geld!’. Vond jij dit een leuk stukje en wil je meer lezen? Vergeet dan niet op het knopje volg te drukken, dat kan ook zonder WordPress account. Laat een tip of een lief berichtje achter. Het is bijna weekend! Liefs Nikki x

Advertenties

Een één is ook een cijfer

Screenshot_20170512-223701[4005]

Vandaag vertel ik jullie alles over klotsende oksel en een kleine wanhoopskreet.

Aloha lezers! Ik heb vorige week een bijzondere week gehad, dat heb ik in het (bij)lesartikeltje van vorige week ook wel laten doorschemeren, maar dit was nog maar één deel van het avontuur. Daarom vertel ik jullie vandaag meer over mijn bijzondere lesweek.

Het feit dat ‘mijn’ kinderen luisterden, stil waren en zich gedroegen vond ik een hele opluchting. Toen ik tijdens de pauze in de docentenkamer te horen kreeg dat ik aan het eind van de week een toets moest afnemen, die ook nog mee ging tellen op hun rapport, was deze opluchting verdwenen. Dit was menens. Na de pauze stond ik vol zelfvertrouwen voor het bord (lees: met klotsende oksels en een droge keel). Ze waren nu nog makkelijk te handhaven, maar wat nu als ik ze ging vertellen dat er een toets op de planning stond? Blijkbaar was ik de enige onwetende, want mijn groep blikte of bloosde niet. Drie dagen later liep ik met volgeschreven blaadjes de lerarenkamer binnen. Ik was best een beetje nerveus, zowel voor hen, als voor mezelf. Ik sprak tegen mezelf tijdens het nakijken. De ene keer om een antwoord toe te juichen, de andere keer om zachtjes te lachen om hun gevatte antwoorden en soms ook om een kleine wanhoopskreet te uiten. Uiteindelijk heeft bijna iedereen een voldoende kunnen bemachtigen. Al verdienden ze van mij allemaal een voldoende, al was het alleen al voor het opgeven van hun meivakantie.

Pssst, misschien vind je dit ook leuk: YouTube, Instagram en Blogger.

Dit was ‘Een één is ook een cijfer’. Vond jij dit een leuk stukje en wil je meer lezen? Vergeet dan niet op het knopje volg te drukken, dat kan ook zonder WordPress account. Laat een tip of een lief berichtje achter. Het is vrijdagavond, dus dat betekent; fijn weekend! Liefs Nikki x

Een tien met een griffel en een zoen van de juf

Juf Nikki

Vandaag vertel ik jullie alles over ongewapend voor de klas staan en meivakantie.

Aloha lezers! Het is lang geleden dat ik mijn bijlesverhalen aan jullie heb verteld. Dat betekent zeker niet dat ik ben gestopt, integendeel het werd juist zo druk, dat ik helemaal geen tijd had om in mijn pen (lees: toetsenbord) te kruipen. Vanaf vandaag ga ik jullie weer wekelijks lastigvallen met mijn docentenleven.

‘Ik ga niet, ik ga niet, ik ga niet’, zeg ik zachtjes tegen mezelf. ‘Je kunt het, je kunt het, je kunt het’, fluistert mijn bewustzijn. Ik lig in bed. Morgen sta ik voor het eerst voor een klas (lees: vijf à zes leerlingen) en ik ben doodsbenauwd. Ik heb toegezegd een week te helpen bij een onderwijsproject bij mij in de buurt, om leerlingen te helpen beter te worden in een bepaald vak. Nu, in bed, vraag ik me af waar ik aan begonnen ben. Bijles geven is van een heel ander kaliber. Deze kinderen geven vrijwillig (lees: onder dwang van hun ouders en leraren) hun meivakantie op voor deze dagen. Eén leerling bijles geven is ondertussen mijn specialiteit geworden, maar om nu ongewapend voor een klas met zes geïrriteerde pubers te staan die hun meivakantie heel anders hadden voorgesteld. Was ik daar al klaar voor? Die ochtend kijken zes ogen mij ongeïnteresseerd aan. Ik stel mezelf voor en vertel hen hoe deze dagen gaan verlopen. Uit andere lokalen hoor ik al gelach en overdreven geschreeuw. Dit blijft bij mij uit. De hele week zijn ‘mijn’ kinderen niet blij met de situatie, maar ze luisteren, zijn stil wanneer het moet en gedragen zich. Ik weet weer waarom ik heb toegezegd; ik wil later een strenge, maar rechtvaardige docente worden. Die ervoor kan zorgen dat de leerlingen gemotiveerd blijven en die zelf met plezier naar haar werk gaat. Hopelijk kan ik, maar vooral zijzelf, aan het eind van deze week zeggen dat het niet voor niks is geweest.

Pssst, misschien vind je dit ook leuk: YouTube, Instagram en Blogger.

Dit was ‘Een tien met een griffel en een zoen van de juf’. Vond jij dit een leuk stukje en wil je meer lezen? Vergeet dan niet op het knopje volg te drukken, dat kan ook zonder WordPress account en dat vind ik ook nog eens heel erg leuk. Laat een tip of een lief berichtje achter. Liefs Nikki x