Vragen kost geen geld!

FotorCreated

Vandaag vertel ik jullie alles over tot honderd tellen en teruggaan naar de middelbare school.

Aloha lezers! Ik heb na een week van docentje ‘spelen’, sinds vorige week weer mijn normale bijleslessen voortgezet. Tenminste ‘normaal’ is misschien niet het goede woord. Vandaag heb ik weer een nieuw verhaal voor jullie.

Ik kijk met een kleine verontwaardiging en verbazing naar het beeldscherm van mijn telefoon. Het is een tijdje geleden sinds iemand mij iets heeft kunnen ‘opleggen’. Op de middelbare school om precies te zijn. Ik knipper met mijn ogen. Ik moet beleefd blijven. Ik kan niet zeggen dat de ouder van deze leerling het ook netjes kan vragen, in plaats van gewoonweg te zeggen wat ze wil dat ik doe. Ik besluit te wachten met reageren tot ik heb bedacht wat ik wil zeggen. Naast huiswerkbegeleiding en bijlesgeven, ben ik veelal bezig met de voorbereidingen voor mijn leerlingen en fietsen van afspraak naar afspraak. Dit doe ik graag en vrijwillig, want ik word hier verder niet voor betaald. Zodra iemand iets van mij verwacht, zonder het te vragen, word ik gek genoeg weer een opstandige puber. Nu ben ik nog niet zo heel lang uit die rol, dus deze positie weer innemen, was niet lastig. Anders dan toen, weet ik me nu gelukkig beter te beheersen en geef ik beleefd antwoord. Natuurlijk heb ik wel eerst tot honderd moeten tellen.

Pssst, misschien vind je dit ook leuk: YouTube, Instagram en Blogger.

Dit was ‘Vragen kost geen geld!’. Vond jij dit een leuk stukje en wil je meer lezen? Vergeet dan niet op het knopje volg te drukken, dat kan ook zonder WordPress account. Laat een tip of een lief berichtje achter. Het is bijna weekend! Liefs Nikki x

Een één is ook een cijfer

Screenshot_20170512-223701[4005]

Vandaag vertel ik jullie alles over klotsende oksel en een kleine wanhoopskreet.

Aloha lezers! Ik heb vorige week een bijzondere week gehad, dat heb ik in het (bij)lesartikeltje van vorige week ook wel laten doorschemeren, maar dit was nog maar één deel van het avontuur. Daarom vertel ik jullie vandaag meer over mijn bijzondere lesweek.

Het feit dat ‘mijn’ kinderen luisterden, stil waren en zich gedroegen vond ik een hele opluchting. Toen ik tijdens de pauze in de docentenkamer te horen kreeg dat ik aan het eind van de week een toets moest afnemen, die ook nog mee ging tellen op hun rapport, was deze opluchting verdwenen. Dit was menens. Na de pauze stond ik vol zelfvertrouwen voor het bord (lees: met klotsende oksels en een droge keel). Ze waren nu nog makkelijk te handhaven, maar wat nu als ik ze ging vertellen dat er een toets op de planning stond? Blijkbaar was ik de enige onwetende, want mijn groep blikte of bloosde niet. Drie dagen later liep ik met volgeschreven blaadjes de lerarenkamer binnen. Ik was best een beetje nerveus, zowel voor hen, als voor mezelf. Ik sprak tegen mezelf tijdens het nakijken. De ene keer om een antwoord toe te juichen, de andere keer om zachtjes te lachen om hun gevatte antwoorden en soms ook om een kleine wanhoopskreet te uiten. Uiteindelijk heeft bijna iedereen een voldoende kunnen bemachtigen. Al verdienden ze van mij allemaal een voldoende, al was het alleen al voor het opgeven van hun meivakantie.

Pssst, misschien vind je dit ook leuk: YouTube, Instagram en Blogger.

Dit was ‘Een één is ook een cijfer’. Vond jij dit een leuk stukje en wil je meer lezen? Vergeet dan niet op het knopje volg te drukken, dat kan ook zonder WordPress account. Laat een tip of een lief berichtje achter. Het is vrijdagavond, dus dat betekent; fijn weekend! Liefs Nikki x

Een tien met een griffel en een zoen van de juf

Juf Nikki

Vandaag vertel ik jullie alles over ongewapend voor de klas staan en meivakantie.

Aloha lezers! Het is lang geleden dat ik mijn bijlesverhalen aan jullie heb verteld. Dat betekent zeker niet dat ik ben gestopt, integendeel het werd juist zo druk, dat ik helemaal geen tijd had om in mijn pen (lees: toetsenbord) te kruipen. Vanaf vandaag ga ik jullie weer wekelijks lastigvallen met mijn docentenleven.

‘Ik ga niet, ik ga niet, ik ga niet’, zeg ik zachtjes tegen mezelf. ‘Je kunt het, je kunt het, je kunt het’, fluistert mijn bewustzijn. Ik lig in bed. Morgen sta ik voor het eerst voor een klas (lees: vijf à zes leerlingen) en ik ben doodsbenauwd. Ik heb toegezegd een week te helpen bij een onderwijsproject bij mij in de buurt, om leerlingen te helpen beter te worden in een bepaald vak. Nu, in bed, vraag ik me af waar ik aan begonnen ben. Bijles geven is van een heel ander kaliber. Deze kinderen geven vrijwillig (lees: onder dwang van hun ouders en leraren) hun meivakantie op voor deze dagen. Eén leerling bijles geven is ondertussen mijn specialiteit geworden, maar om nu ongewapend voor een klas met zes geïrriteerde pubers te staan die hun meivakantie heel anders hadden voorgesteld. Was ik daar al klaar voor? Die ochtend kijken zes ogen mij ongeïnteresseerd aan. Ik stel mezelf voor en vertel hen hoe deze dagen gaan verlopen. Uit andere lokalen hoor ik al gelach en overdreven geschreeuw. Dit blijft bij mij uit. De hele week zijn ‘mijn’ kinderen niet blij met de situatie, maar ze luisteren, zijn stil wanneer het moet en gedragen zich. Ik weet weer waarom ik heb toegezegd; ik wil later een strenge, maar rechtvaardige docente worden. Die ervoor kan zorgen dat de leerlingen gemotiveerd blijven en die zelf met plezier naar haar werk gaat. Hopelijk kan ik, maar vooral zijzelf, aan het eind van deze week zeggen dat het niet voor niks is geweest.

Pssst, misschien vind je dit ook leuk: YouTube, Instagram en Blogger.

Dit was ‘Een tien met een griffel en een zoen van de juf’. Vond jij dit een leuk stukje en wil je meer lezen? Vergeet dan niet op het knopje volg te drukken, dat kan ook zonder WordPress account en dat vind ik ook nog eens heel erg leuk. Laat een tip of een lief berichtje achter. Liefs Nikki x

Een goed begin, is het halve werk!

FotorCreated1

Vandaag vertel ik jullie alles over de wc ontstoppen en een schone tafel.

Aloha leuke lezers! In tegenstelling tot vorige week was het een en al zon deze werkweek. Helaas besloten de wolken dat het daarom dit weekend tijd was om de lading te lossen. Vandaag staat er weer een bijlesverhaaltje voor jullie klaar. Benieuwd wat ik nu weer heb meegemaakt?

Ik word binnengelaten met een glimlach, dat is altijd fijn. Ik hang mijn jas op en neem plaats aan een schone tafel. Als je les aan huis geeft, dan maak je het wel eens anders mee. Ik krijg een lekker kopje thee, wat ik met beide handen aanneem. Mijn leerling is nog verwoed opzoek naar haar spullen, want zoals gewoonlijk ben ik weer te vroeg. De vriendelijke ouder vraagt hoe het met me gaat en wat ik ga doen vandaag. Uiteraard beantwoord ik haar vraag positief en ik vertel haar dat ik moet werken vandaag. De ouder glimlacht en vraagt wat voor werk ik doe. Ik houd mijn glimlach in de plooi en neem een slokje van mijn thee. De eerste keer dat ik deze vraag kreeg van een ouder, was ik verbaasd. Het liefst wilde ik toen reageren: “Mevrouw met alle respect, maar wat denkt u dat ik hier kom doen, de wc ontstoppen?”. Inmiddels weet ik met deze vraag om te gaan. Ik zet mijn kopje neer en glimlach. Ik vertel haar dat ik dit vijf dagen in de week doe en daarnaast een studie volg. Nu is het haar beurt om verbaasd te zijn. Haar interesse is gewekt en ze vraagt me ronduit waar ik verder allemaal les in geef en hoe ik dat combineer met studeren. Inmiddels is mijn leerling aangeschoven en ik glimlach naar de ouder die aanvoelt dat het tijd is om ons aan de gang te laten gaan.

Pssst, misschien vind je dit ook leuk: YouTube, Instagram en Blogger.

Dit was ‘Een goed begin, is het halve werk!’. Vond jij dit een leuk stukje en wil je meer van mijn avonturen lezen? Vergeet dan niet op het knopje volg te drukken, dat kan ook zonder WordPress account. Vanmiddag komt er een outfitartikeltje online en een video. Laat een tip of een lief berichtje achter. Liefs Nikki x

Engelengeduld!

img_20170228_081111_139

Vandaag vertel ik jullie alles over ‘ja-knikkers’, flierefluiters en bijdehandjes.

Aloha lezers! Het weer was een en al regen deze week, dus fietsen naar mijn afspraken was geen pretje. Gelukkig komt de lente steeds dichterbij, dus over een paar weekjes zit ik weer fluitend op de fiets naar mijn bijlesleerlingen. Maar vandaag heb ik eerst nog een nieuw artikeltje voor jullie.

Als je lesgeeft, dan moet je engelengeduld hebben. Het is hoogstwaarschijnlijk zelfs de belangrijkste kwaliteit die je moet bezitten, want het duurt soms iets langer dan gemiddeld voordat een leerling een opdracht of uitleg begrijpt. Dit vergt alleen niet het meeste geduld. Ieder persoon is anders en als je werkt met kinderen en jongeren, dan wordt dit meer dan eens duidelijk. Zo heb je de ‘ja-knikkers’, die doet alsof zij alles begrijpen, de doorzetters, die koste wat het kost de stof willen begrijpen en een voldoende willen halen, de flierefluiters, die van hun ouders bijles moeten volgen en de bijdehandjes, die denken dat zij het eigenlijk beter weten dan jij. Sinds ik bijles geef, kan ik wel stellen dat ik meer geduld heb, maar met deze laatste categorie, moet ik me nog wel eens verbijten. We kijken elkaar recht aan en ik heb zojuist gezegd dat het niet klopt. Zodra ik het uitleg, begint de tegensputtering. Ik haal adem door mijn neus en laat de lucht ontsnappen via mijn mond. Ik weet best dat dit alleen maar komt doordat hij het gewoon niet begrijpt, maar ik krijg meteen de neiging om te zeggen dat hij het dan zelf maar moet uitzoeken. Natuurlijk pak ik in plaats daarvan de informatie uit het boek erbij, zwart op wit is toch meer overtuigend. Stilletjes knikkend begint het tot hem door te dringen en ik kijk uit naar het moment dat een leerling mijn geduld weer op de proef stelt, want ook ik leer iedere dag nog.

Pssst, misschien vind je dit ook leuk: YouTube, Instagram en Blogger.

Dit was ‘Engelengeduld!’. Vond jij dit een leuk stukje en wil je meer van mijn avonturen lezen? Vergeet dan niet op het knopje volg te drukken, dat kan ook zonder WordPress account. Laat een tip of een lief berichtje achter. Liefs Nikki x

De redster in nood

img_20170126_091835_1153221

Vandaag vertel ik jullie alles over knikjes in mijn planning en inwendig protesteren.

Aloha lezers! Na mijn rijexamenverhaal en een weekje niet geblogd te hebben, heb ik vandaag weer een vers verhaaltje voor jullie.

Het is donker als ik me op twee wielen richting huis verplaats. Gelukkig maar, want de overdreven gaap die ik produceer is alles behalve charmant. Mijn telefoon gaat af en ik spiek met één oog op het schermpje; een ouder van een leerling. Ik zucht zachtjes, ik houd niet van afzeggingen. Ik ben te perfectionistisch voor knikjes in mijn planning. Ik neem snel op, zodat ik me weer op de weg kan concentreren. De vriendelijke ouder aan de andere kant van de lijn belt gelukkig niet om af te zeggen, in tegendeel zelfs. Mijn leerling vindt de stof voor het aankomende proefwerk moeilijk. Zelfs zo moeilijk dat zij aan haar moeder heeft gevraagd of ik eerder kan komen. De ouder legt het probleem aan mij uit en ik mompel instemmend, terwijl ik ondertussen probeer om niet aangereden te worden. Ze vertelt hoe ze haar dochter alles heeft proberen uit te leggen en ik protesteer inwendig. De ouder heeft tijdens de goedbedoelde uitleg een cruciale fout gemaakt, een fout die haar dochter zelf eindelijk doorhad. Ik voel me de redster in nood als ik zeg dat ik nog wel een plekje heb voor de dag van de toets. De ouder en mijn leerling zijn opgelucht en een dag later leg ik alles nog eens rustig uit en komt mijn leerling een week later terug met een mooie voldoende.

Pssst, misschien vind je dit ook leuk: YouTube, Instagram en Blogger.

Dit was ‘de redster in nood’. Vond jij dit een leuk stukje en wil je meer van mijn avonturen lezen? Vergeet dan niet op het knopje volg te drukken, dat kan ook zonder WordPress account. Laat een tip of een lief berichtje achter. Liefs Nikki x

Een vroege vogel

img_20170121_112518_0182810

Vandaag vertel ik jullie alles over tijd rekken, Nikki tijd en vroege vogels.

Aloha lezers! Vorige week heb ik jullie een bijlesverhaal onthouden, maar vandaag ben ik helemaal terug als bijlesjuffie. De bijlesverhalen krijgen nu ook een eigen titel en foto, omdat ik het een beetje suf vind om steeds de titel te beginnen met ‘Het leven van een bijlesjuf’ met een cijfer erachter en geen foto bij het artikel te zetten. Laten we weer een duik nemen in mijn diverse werkweekjes.

Ik zucht, dit keer niet om het weer of om een 65-jarige op een elektrische fiets, maar om mezelf. In gedachte stel ik mezelf de vraag: Nikki, is het nu zo moeilijk om op tijd te komen? Waar ik in het eerste artikel over mijn werk beschreef hoe ik door rood ging om op tijd te komen, komt het ook meer dan eens voor dat ik veel te vroeg ben. Deze keer probeer ik zo langzaam mogelijk te fietsen om tijd te rekken. Ondertussen denk ik aan honderd dingen tegelijk, waar ik in mijn haast normaal geen tijd voor heb: goh, zal ik dat schaap even aaien? Wat een mooie zwaan, wat een leuk plekje voor een foto, zal ik de toeristische route nemen? Uiteindelijk sta ik een kwartier te vroeg op de hoek van de straat waar ik moet zijn. Mijn Facebook, Instagram, Snapchat en mail zijn al bekeken en beantwoord, daarnaast heb ik mijn lunch al gegeten. Mijn telefoon staat daarnaast ook afgesteld op ‘Nikki tijd’, dat betekent dat het ook nog eens twee minuten vroeger is. Ik besluit aan te bellen, mensen houden van vroege vogels toch?

Pssst, misschien vind je dit ook leuk: YouTube, Instagram en Blogger.

Dit was ‘een vroege vogel’. Vond jij dit een leuk stukje en wil je meer van mijn avonturen lezen? Vergeet dan niet op het knopje volg te drukken, dat kan ook zonder WordPress account. Laat een tip of een lief berichtje achter. Liefs Nikki x