Wat u niet wilt dat u geschiedt…

DSC_0193 (2)

Vandaag vertel ik jullie alles over gesuikerde zoetigheid en verbazing. 

Aloha lezers! Afgelopen weekend is er niks online gekomen, want ons huis was overstroomd met regenwater en onze wasmachine had de geest gegeven. Veel behoefte om te schrijven was er uiteraard niet. Vandaag is die behoefte er wel, want ik wil graag iets kwijt.

Ik loop met een bakje met vijf poffertjes, poedersuiker en een stuk smeltende boter naar het terras waar mijn vriend zei te gaan zitten. We hadden besloten een dagje naar de dierentuin te gaan. Ik ben dol op dieren en aangezien ik door mijn angststoornis zoveel mogelijk in mijn veilige bubbel probeer te blijven, gaan we vaak iets doen wat ‘ver’ van huis is. Toen ik bij de poffertjeskraam stond kon ik hem niet zien en daar werd ik een beetje zenuwachtig van. Peinzend loop ik meer in de richting van het terras en laat ik mijn ogen over de mensen gaan. Net wanneer ik een voor mij bekende rug zie, hoor ik naast me een stem “zo, die kijkt ook lekker gezellig” klinkt het. Automatisch draai ik me om, om te zien wat er aan de hand is. “Ja, jij ja”, zeg een man die onderuitgezakt op een van de terrasstoeltjes zit. Hij is samen met drie vrouwen, van wie één zijn vriendin, en zijn zoontje. Ik herken ze, want ze stonden samen met ons in de vlindertuin, waar de man in zijn handen klapte richting de vlinders. Ik kan niet anders dan verbaasd reageren op zijn opmerking. Normaal gesproken ben ik niet op mijn mondje gevallen, maar nu kan ik niet anders dan geschrokken zijn. “Waarom moet je dat zeggen tegen iemand die je niet kent?” vraag ik me hardop af. De man, die zijn eigen opmerking van net nog zo grappig vond, kijkt nu opeens kwaad. Hij gebiedt me door te lopen. Mijn vriend ziet meteen dat er iets is en wanneer ik heb verteld wat er is gebeurd stelt hij me gerust. De gesuikerde zoetigheid waar ik zo’n zin in had, eet ik zonder te proeven op.

Pssst, misschien vind je dit ook leuk: YouTube, Instagram en Blogger.

Dit was ‘Wat u niet wilt dat u geschiedt…’. Heb jij ook wel eens zoiets meegemaakt? Laat het weten in de comments. Vergeet niet op het knopje volg te drukken, dat kan ook zonder WordPress account. Laat een tip of een lief berichtje achter.

Liefs Nikki x

Geen zorgen voor de dag van morgen!

FotorCreated

Vandaag vertel ik jullie alles over een ratelend brein en relativeren.

Aloha lieve mensen! Vandaag heb ik sinds lange tijd weer een stuk gescheurd uit mijn dagboek. Iets wat ik graag kwijt wil, iets wat persoonlijk is, maar waar ik me niet voor schaam. Ik hoop dat het voor mij een opluchting is om het op te schrijven en hopelijk helpt het een van jullie ook.

Ik zit met mijn laptop voor mijn neus aan tafel en jij zit op de bank televisie te kijken. Het is vrijdagavond en ik ben nog even bezig met mijn administratie en mijn rooster voor aankomende week. Mijn examenleerlingen zijn inmiddels zo goed als klaar, dus een beetje angstvallig tel ik mijn uren. Ik kom uit op eenentwintig uur. Een kleine domper, aangezien de weken hiervoor tussen de dertig en veertig uur zaten. Mijn brein begint meteen te ratelen; dit is veel te weinig! Ik kijk over mijn scherm heen naar de bank en mijn brein laat mijn mond ratelen. Ik vraag een aantal keer of eenentwintig uur werken wel genoeg is, ik moet immers ook voorbereiden, fietsen van afspraak naar afspraak en mijn eigen administratie iedere dag bijhouden. Ik relativeer direct weer mijn vraag en ben meer met mezelf in gesprek dan met jou. Jij geeft mij de geruststelling die ik nodig denk te hebben, maar ik ben er zelf nog niet tevreden mee. Ik moet ook steeds zo laat beginnen. Mijn hersenen ratelen verder: ‘Wat zullen andere mensen wel niet denken dat je zo laat vertrekt? Je gaat maandag pas om half drie van huis. Je doet veel minder dan een ander’. De andere kant van mij relativeert de situatie; ‘Je komt ook pas om half tien weer binnen en dan zijn mensen die eerder beginnen allang weer thuis.’. Ik zucht en bedenk me dat ik de enige ben die zich hier druk over maakt. Er is niemand die mij leuker of aardig vindt als ik veertig uur per week buiten de deur werk in plaats van eenentwintig. Ik klap de laptop weg en neem een beslissing. Ik plaats één week geen werk gerelateerde content meer op social media met het doel genoegdoening te krijgen en ik mag ook niet aan anderen vragen of ik genoeg bezig ben. Challenge accepted.

Pssst, ik zou het leuk vinden als je hier ook kijkt YouTube, Instagram & Blogger.

Dit was ‘Geen zorgen voor de dag van morgen!’. Vergeet niet op de knop ‘volg’ te drukken. Laat een tip of een lief berichtje achter en laat in de reacties vooral weten of jij ook zo’n moeite hebt met de vraag of je het wel goed doet en of je wel goed genoeg bent. Geniet van deze week, want het wordt geweldig weer. Liefs Nikki x

Oost west, thuis best

FotorCreated

Vandaag vertel ik jullie alles over vijftien verjaardagen en vijftienduizend herinneringen.

Aloha lezers! Vandaag heb ik iets voor jullie wat ik zelf graag van me af wilde schrijven. Wat voor de één misschien totaal geen probleem is, is voor de ander des te moeilijker: loslaten. Ik ben er nooit goed in geweest, ook niet als het gaat om iets wat op het eerste gezicht lijkt te gaan om iets materialistisch. Dat alles niet altijd is wat het op het eerste gezicht lijkt, laat ik jullie vandaag lezen.

Ik doe het raam open en kijk naar buiten. Het is stil op straat, op een aantal kwetterende eenden in het water verderop na. Vijftien jaar geleden liep ik van nummer 22 naar nummer 53 met een konijnenhok in mijn armen. We gingen verhuizen van een klein schattig rijtjeshuis naar een leuke eengezinswoning in dezelfde straat. Het huis waarin we lief en leed hebben gedeeld, waarin we onze vakanties naar Italië hebben voorbereid en waarin ik zo’n vijftien verjaardagen heb gevierd. Het huis waarin ik heb gehoord dat Sinterklaas niet bestaat, waarin ik huilend binnenkwam, omdat ik werd gepest en waarin ik uiteindelijk de vrienden uitnodigde die ik in mijn jeugd zo had gemist. Het huis waarin ik meer dan eens van de trap ben gevallen, waarin ik mieren en vlinders heb laten rondscharrelen en waarin ik van een kind veranderde in een ‘Brugmug’ en waarin ik uiteindelijk veranderde in een student met een baantje. Het huis waarin ik mijn eerste kus kreeg, waarin ik op bed huilde van de liefdesverdriet en waarin de wegen van mijn ouders uiteindelijk zijn gescheiden. Vijftien jaar en vijftienduizend herinneringen later is het konijnenhok verdwenen en is het huis verkocht. Vanaf 1 mei is het niet meer van ons. Ik trek het raam dicht en ga in bed liggen. Mijn vriend komt naar boven en ik klik het licht uit. Ik druk mijn gezicht even in mijn kussen, hij hoeft mijn tranen niet te zien.

Pssst, misschien vind je dit ook leuk: YouTube, Instagram en Blogger.

Dit was ‘Oost west, thuis best’. Vond jij dit een leuk stukje en wil je meer van mij lezen? Vergeet dan niet op het knopje volg te drukken, dat kan ook zonder WordPress account. Laat een tip of een lief berichtje achter. Liefs Nikki x

Het roze papiertje!

fotorcreated

Vandaag vertel ik jullie alles over blijven ademen en zes keer plassen.

Aloha lezers! Vandaag geen bijlesverhaal, review of outfitartikeltje, maar een heel ander avontuur. Vandaag vertel ik jullie namelijk alles over mijn rijexamen. Benieuwd of ik het gehaald heb? Lees dan snel verder!

De vriendelijke examina kijkt me vanaf de overkant van de tafel aan: “Wat is de reden dat je hebt gekozen voor het faalangstexamen?”. Ik denk aan de afgelopen zes maanden en leg uit dat ik niet goed tegen stress kan. Ik probeer de situatie zo oppervlakkig mogelijk te vertellen, want ik weet dat mijn eigen verhalen van invloed zijn op mijn gevoel. Als de examina merkt dat ik redelijk op mijn gemak ben, stelt ze voor om te gaan. Positief blijven, houd ik mezelf voor, als je blijft glimlachen dan komt het goed en raak je niet in paniek. Als we wegrijden zegt de examina dat ik wel moet blijven ademen en de lucht, die ik ongemerkt achter mijn gesloten lippen houd, laat ik rustig ontsnappen. Ik sluit me af voor alles waar ik me normaal gesproken aan erger of druk om maak, alles komt goed denk ik bij mezelf. Ik probeer toe te passen wat ik de afgelopen tijd heb geleerd en nog een klein beetje meer. Als ik de auto parkeer bij het examenbureau komen de zenuwen een beetje terug. Mijn vader kijkt me verwachtingsvol aan terwijl hij op de parkeerplaats staat te ijsberen met een sigaret in zijn handen, later hoor ik dat hij al zes keer het toilet heeft bezocht. In tegenstelling tot mijn eigen gevoel vertel ik hem dat hij echt nog heel even geduld moet hebben. Terug aan de tafel houd ik opnieuw mijn adem in. Op het moment dat de examina haar hand uitsteekt begin ik te huilen van geluk. Ik denk aan de afgelopen zes maanden en een last valt van mijn schouders.

Pssst, misschien vind je dit ook leuk: YouTube, Instagram en Blogger.

Dit was ‘Het roze papiertje’. Vond jij dit een leuk stukje en wil je meer van mijn avonturen lezen? Vergeet dan niet op het knopje volg te drukken, dat kan ook zonder WordPress account. Laat een tip of een lief berichtje achter. Lach, want het is alweer vrijdag! Liefs Nikki x

Goede voornemens!

Vandaag vertel ik jullie alles over een cursus Italiaans, het roze papiertje en goede voornemens.

Aloha leuke lezers! Nog heel even en het is 2017. Het jaar dat ik 22 jaar word en het jaar waar mijn lievelingsgetal in voorkomt. Voor mijn gevoel was het gister nog 2010 en ben ik nog amper 15 jaar, maar de realiteit is anders. Om het jaar alvast goed te beginnen, heb ik een aantal oude vertrouwde goede voornemens. Benieuwd wat mijn goede voornemens zijn?

  • Een van mijn grootste voornemens, is om te gaan studeren aan de universiteit. Het eerste jaar moest ik stoppen vanwege mijn angst voor de trein en mijn tweede jaar kon ik niet beginnen, omdat ik mijn rijbewijs nog niet had gehaald. Het jaar 2017 wordt dus vast en zeker mijn nieuwe schooljaar!
  • Mijn tweede goede voornemen is dus het halen van mijn rijbewijs. Het CBR moet wel zwaar onderbezet zijn, want voordat je eindelijk eens examen kunt doen, ben je 10 weken verder. Hoe dan ook, in 2017 heb ik het felbegeerde roze papiertje bemachtigd.
  • Nu ik heb besloten parttime te gaan werken, wat eigenlijk meer op fulltime begint te lijken, wil ik in het eerste halfjaar van 2017 een cursus Italiaans gaan volgen. Ik heb altijd al een vijfde taal willen leren en de keuze op Italiaans was dan ook niet moeilijk. Genoeg tijd vinden om te studeren, is weer een ander verhaal.
  • Om al het bovenstaande te kunnen bereiken, wil ik graag wat minder gespannen en gestrest zijn in 2017. Dit is waarschijnlijk wel het moeilijkste voornemen om te bereiken voor mij, omdat spanning en stress nu eenmaal vast in mijn systeem staat, maar ik ga er sowieso aan werken.
  • Vorige week vertelde ik jullie dat ik in een dipje zat over het feit dat ik bang was dat andere mensen vonden dat ik te weinig deed. Nu weet ik dat dit komt, doordat ik te streng ben voor mezelf en voor andere mensen. Het is oké om tevreden te zijn met een 30-uur durende werkweek exclusief voorbereiding en mijn werk voor de redactie van Womentoday. Mijn laatste voornemen is dus minder streng zijn voor mezelf en voor de mensen om mij heen.

Pssst, misschien vind je dit ook leuk: YouTube, Instagram en Blogger.

Heb jij goede voornemens of vind je het maar onzin? Vergeet dan niet op het knopje volg te drukken, dat kan ook zonder WordPress account. Laat een tip of een lief berichtje achter. Liefs Nikki x

Dipjesdagboek

Vandaag vertel ik jullie alles over een waardeloos gevoel, koude nachten en 24/7.

Aloha lieve lezers! Wat is het koud vandaag hè? Het was vannacht de koudste nacht tussen 28 en 29 november sinds 1998. Vandaag figureren jullie als mijn luisterend oor, want of het nu komt door de kou of door mijn gevoeligheid, ik voel me erg rot.

Iedereen heeft het gevoel wel eens, alles zit tegen en niks gaat zoals het moet, maar hoe noem je het, als er veel dingen goed gaan, je best tevreden mag zijn, maar je toch een gevoel van waardeloosheid over je heen hebt. Ik zit nu in deze fase. Ik werk ongeveer 20 – 25 uur per week als bijlesjuf, werk voor de redactie van een opkomende meidenwebsite in de ochtend, heb leuke vrienden en een lieve vriend, maar toch voel ik me waardeloos. Eerst dacht ik dat ik bevestiging van andere mensen nodig had om dat gevoel kwijt te raken, maar hoe hard familie, vrienden en kennissen ook zeggen dat ik het goed doe, het gevoel blijft. ‘Doe ik het wel goed? Verschuil ik me teveel achter mijn angststoornis? Moet ik niet nog meer gaan werken? Vinden andere mensen dat ik het wel goed doe?’. Deze gedachten spoken 24/7 door mijn hoofd. Mijn gedachten gaan soms zo ver, dat ik me wel eens afvraag wat buren of zelfs de postbode wel niet van me denken. Nu schrijf ik dit niet om ervoor te zorgen dat jullie, mijn lezers, mij overladen met ‘hoe goed ik het wel niet doe’, maar meer als een uitlaatklep van mezelf. Ik vind het belangrijk om eerlijk te zijn, ook online en mijn blog en YouTubekanaal zijn voor mij toch een grote ontspanningsbron waar ik mijn gevoel in kwijt kan.

Dit was weer een stukje uit mijn dagboek. Vergeet niet op de knop ‘volg’ te drukken of je via de mail in te schrijven, want dan krijg je automatisch een kleine melding van mijn nieuwe artikeltjes. Laat een tip of een lief berichtje achter. Geniet lieverds, want het is vrijdag. Ik ga nu aan het werk. Liefs Nikki x

Gekkiggeitjes

Vandaag vertel ik jullie alles over pindakaas, hondenpoep en over mensen heen fietsen.

Aloha lieve lezers! Ik heb in het begin van mijn blog carrière een artikeltje geschreven met feitjes over mij en mijn negatieve en positieve eigenschappen. Vandaag wil ik jullie kennis laten maken met mijn wat vreemde gewoontes. Benieuwd?

Ik loop richting de kast en terwijl ik hem open, bedenk ik wat ik op mijn brood ga smeren. Daar komt vreemde gewoonte nummer één om de hoek. Ga ik voor de bijna lege pindakaas pot of voor de gloednieuwe, waar de sticker zelfs nog op zit. Ik geef me over en schuif de open pindakaas pot naar achter om de nieuwe alvast open te maken, voordat iemand anders het doet, want ik wil namelijk altijd de eerste lik pindakaas, smeerkaas, chocoladepasta enzovoort. Met mijn broodje in mijn ene hand en mijn sleutels in de ander vertrek ik naar mijn werk. Oh nee, niet nu, alles komt net uit de wasmachine, voor me ligt een grote dikke hondendrol en het behagelijke gevoel bekruipt me. Mijn fobie voor hondenpoep is vreemde gewoonte nummer twee. Ik stuur mijn moeder mentaal al een excuus bericht, want al mijn kleren moeten vanavond in de was, ondanks dat ik nog geen vijf meter van de vieze plakkaat in de buurt ben geweest. Vreemde gewoonte nummer drie laat zich ook op de fiets tot uiting komen, ofwel op de fiets. Er gaat geen dag voorbij of ik heb het wel aan de stok met iemand in het verkeer. Mensen die hun hand niet uitsteken of die voorrang nemen. Ik fiets nog net niet over mensen heen.

Dit was weer een stukje uit mijn dagboek. Vergeet niet op de knop ‘volg’ te drukken of je via de mail in te schrijven, want dan krijg je automatisch een kleine melding van mijn nieuwe artikeltjes. Laat een tip of een lief berichtje achter. Geniet lieverds, want het is vrijdag. Ik ga nu aan het werk. Liefs Nikki x