De driftkikker en de flapuit

FotorCreatedstom

Domme fouten, harde lessen en het zijn van een flapuit.

Aloha mensen! Je kent het vast wel. Je bent al meer dan eens gewaarschuwd dat je iets niet moet doen. Van enge trucjes op het klimrek tot klimmen in een boom en van het zijn van een driftkikker tot een flapuit. We negeren de waarschuwing en gaan door. Totdat we keihard vallen, zowel letterlijk als figuurlijk.

Want waarom leren we van een harde les het best? Ik was vroeger het meisje dat eng deed in de klimrekken en klom in de boom. Als kind leer je vaak de letterlijke zin van het ‘keihard vallen’. Nu ik ouder ben en ik mezelf een driftkikker en flapuit kan noemen leer ik de figuurlijke zin. Het antwoord op de vraag hierboven is natuurlijk vrij logisch. We leren beter van een harde les, omdat aan een harde les consequenties verbonden zijn. Zoals het hebben van een schaafwond, op iedere knie één of het hebben van spijt als haar op ons hoofd, omdat we iets hebben gedaan of gezegd wat niet valt goed te praten. Wat uiteindelijk overblijft zijn littekens, in beide situaties. Maar gelukkig is er ook een voordeel aan het krijgen van een harde les. Namelijk dat je drie keer nadenkt voordat je het weer doet. Je zult niet snel meer over een hekje springen als een ‘Totally Spies’ figuur en je zult de volgende keer een hok kopen voor de driftkikker en een slot voor de flapuit.

Dit was weer een nieuw artikeltje uit: ‘waarom?’. Heb jij wel eens een harde les geleerd? Vergeet niet op de knop ‘volg’ te drukken of je via de mail in te schrijven, want dan krijg je automatisch een kleine melding van mijn nieuwe artikeltjes. Laat een tip of een lief berichtje achter. Geniet lieverds, want het is vrijdag. Liefs Nikki x

Rennen, springen, vliegen!

FotorCreatedh

Vlugkokende macaroni, drie in de rij, kassa erbij en 130 kilometer per uur.

Aloha mensen! Gisteravond stond ik in de keuken bij mijn vader eten te maken. Ik had het druk gehad, dus sneed snel de groenten en zetten gehaast alles klaar toen mijn oog viel op het pak macaroni dat op het aanrecht stond. ‘Vlugkook’ stond er op het pak en mijn wenkbrauw vloog omhoog.

Want waarom moet alles zo snel? Ik was snel naar huis gefietst, zodat ik snel eten kon maken, zodat ik snel op de bank kon gaan zitten. Al roerend in een pan denk ik verder na over dat ene simpele woordje op het pak, want alles snel. Zeker hier in het Westen, zeker hier in Noord-Holland en zeker hier in de stad. We gaan met 130 over de snelweg, want we moeten snel naar ons werk en snel weer naar huis. De jumbo geeft je gratis boodschappen als je nummer vier bent in de rij, want anders had je toch wel erg lang moeten wachten. We willen allemaal 4G internet, want dan is het internet nóg sneller en voortaan hoef je niet eens meer je pincode bij het pinnen in te toetsen, want je kaart ernaast leggen gaat veel vlugger. Terwijl ik de laatste ingrediënten in de pan doe en de macaroni ondertussen al lang en breed gaar is, trek in mijn conclusie: Het leven gaat zo snel, dat mensen blijkbaar proberen om de tijd bij te houden. Ik roep mijn vader met de vraag of hij de macaroni wil afgieten. Hij komt bijna rennend aan en ik draai rustig het gas uit.

Dit was weer het eerste artikeltje van de nieuwe categorie: ‘waarom?’. Vergeet niet op de knop ‘volg’ te drukken, want dan krijg je automatisch een kleine melding van mijn nieuwe artikeltjes. Laat een tip of een lief berichtje achter. Geniet van je vrije avond lieverds. Liefs Nikki x